خبرگزاری کار ایران نوشته است: «بر مبنای مصوبه جدید هیئتمدیره شرکت نفت، افزایش بیستدرصدی مزایای رفاهی کارکنان نفت برای افراد تحت تکفل در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ برای اجرا ابلاغ گردید.» ناگفته پیداست که در وانفسای اعتراضات کارگری و نارضایتی مداوم و اعتصابات همه گیر خاموش نشدنی علیه استخدام پروژه ای و غیره این بمب خبری است. هنوز برای نقطه انفجاری باید جزئیات بیشتر رخبر را از نظر بگذرانید. ادامه خبر در سایت پتروشیمی ها گویای جزئیات مزایای ذکر شده است:
مهمترین موارد پیشبینیشده در این ابلاغ عبارتند از:
کمکهزینه غذا
کمکهزینه غذا برای کارکنان متاهل
بن کالای اساسی
کمکهزینه ورزش کارکنان مجرد
کمکهزینه ورزش کارکنان متاهل
کارگر نفت این مملکت سالها بر سر دستمزد، شرایط استخدام و صندوق بانشستگی و مالیاتهای سنگین دست به مبارزه و اعتصاب زده است، آیا واقعا عالیجنابان هیئت مدیره شرکت نفت خود را مسخره کرده اند؟ افزایش بیست درصدی مزایا آنهم در کمک هزینه ورزش و غذای کارکنان متاهل و افزایش بن کارگری دیگر چه صیغه ای است؟
خیلی ساده، مسئله نه «بن کالاهای اساسی» است، نه «کمکهزینه ورزشی»، مساله حتی نمیتواند بر سر تامین مواد غذایی باشد، محاسبه و اجرای این اقلام خیلی بیشتر از صرف اجرای آن طرح خرج برمیدارد: نه قرار است کسی دنبال اجرا و نه کسی پیگیر این دلقک بازی بیافتد. این یک دهن کجی آشکار و تحقیر حرمت و حقوق کارگر نفت و مبارزات آنها است. بخش بزرگ طبقه کارگر ایران دبا تامین نان سفره روبروست، دولت فخیمه در مقابل روز روشن در تامین کالای مورد نیاز جا میزند، بیمه درمانی را بلاتکلیف میکند و بیکاران را به صف گرسنگان و به به امان خدا رها میکند: آنوقت خنده دار است که همین دولت در مقابل مبارزه و پیگیری کارگران صنعت نفت در دل بمباران و جنگ و تباهی دایره و دمبک افزایش بیست درصدی رفاهی را بدست گرفته است.
باید پرسید این مصوبه را چه کسی تصویب کرده است؟ نمایندگان واقعی کدام مجمع کارگری آنجا بودهاند؟ کدام کارگر نفت، کدام کارگر پتروشیمی، کدام جمع مستقل کارگری پای این بازی امضا گذاشته است؟ کسی هست بپرسد تکلیف وعده های قبلی، دستمزدهای پرداخت نشده، خروار خروار دستمزدهایی که بالا کشیده می شود به کجا رسید؟ اگر پول هست چرا وضع صندوق بازنشستگی سروسامان ندارد، وضع سرویس ها و نظافت و غیره را چه کسی بهبود خواهد داد؟
اشتباهی در کار نیست. این مصوبه را سبک سنگین کرده اند. این قمار حساب شده مقامات است که روی نه فقط گرسنگی و نیاز کارگران بلکه بسیار بیشتر از آن دقیقا بر سر تفرقه و سالها حمله به حرمت و همسرنوشتی میان کارگران شرط بسته اند و برای خود این قمار خطرناک را سر هم کرده اند.
حرف حساب این است: باید قبل از هر چیز وسیعا و در اشکال مختلف این قرطاسبازی توسط کارگران به صورت وزارت نفت تف شود. . این مقامات را باید پشیمان کرد. این آن "قیامت" کارگری است که باید خاک نفت و پتروشیمی را به توبره کشید. اگر مطالبه، اگر تحقق خواست کارگری است، اگر حاصل مبارزه و پافشاری کارگری است پس هر قدم آن در مسیر به کرسی نشاندن و هر قران آن در مسیر تحقق آن فقط و فقط با تکیه به مبارزه و آگاهی خود کارگران حاصل شده است، باید این مبارزه را پاس داشت. سالهای سال و هنوز هم مخارج عظیم از نگهداری کودکان و سالمندان و خواهران و برادران بیکار را خود کارگران با کار بیشتر و با چنگ و دندان از میان تلنباری از وعده و مسخره ببازی مقامات بدوش کشیده اند. دیگر بس است. نجابت و همسرنوشتی و حرمت کارگری جامعه را از حلقوم هیئت مدیره ای که کارگر را با مزخرفات مصوبه مزایای رفاهی کذایی بیرون بکشیم. ما حرمت و اتحاد و تعصب و نجابت کارگری آن جامعه را، کارگران نفت و توقع و بلندپروازی آنها را برای فردای سعادتمندی که دولت و بورژواها و هیئت مدیره را به سوراخ موش فراری داده ایم لازم داریم.
خیلی ساده است. یک بیانیه کارگری از کارگران نفت که این وعده ها را فاقد شروط لازم شایسته کارگری میداند؛ از این الم شنگه جز یک قاب دستمال باقی نمی گذارد. مطمئن باشید کارگر در همه جا جز احترام بیشتر نه در اقتصاد و نه در سیاست، یک سر سوزن ضرری نخواهد دید. ما فقط در اتحاد، در تحکیم صفوف خود، و در تعصب عمیق نسبت به منافع مشترکمان میتوانیم روی پای خود بایستیم و راهی به جلو باز کنیم.